20 χρόνια μετά …

Τις τελευταίες εβδομάδες διαβάζω στις ειδήσεις για τον εξευτελισμό του πρύτανη του ΟΠΑ, στα feed φίλων που καταδικάζουν το γεγονός και σε ειδησιογραδικό site να αναπαράγει είδηση κακοποίησης του τότε πρύτανη Πανεπιστημίου Πειραίως…

Έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που τελείωσα από το Πανεπιστήμιο Πειραιά και νομίζω ότι είναι μια καλή ευκαιρία για έναν απολογισμό και να δούμε τελικά τι έγινε και που βρισκόμαστε.

Τελείωσα το Πανεπιστήμιο το 2000 και θυμάμαι τον κύριο Βασίλειο Μπένο πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιώς και Πρόεδρο του τμήματος Στατιστικής και ασφαλιστικής επιστήμης για όλη την υποστήριξη που μας έδωσε.

Ο κος Μπένος έδινε την εντύπωση ότι ήταν προσιτός σε όλους τους φοιτητές ανεξαρτήτως πολιτικού, κομματικού και επιστημονικού πεδίου και το λέω αυτό από προσωπική μου εμπειρία. Την εποχή εκείνη ως πρόεδρος μιας πολύ μικρής φοιτητικής οργάνωσης με σκοπό την προώθηση της ευρωπαϊκής ιδέας και την εκμάθηση ελληνικών σε ευρωπαίους φοιτητές. Ο κύριος Μπένος βρέθηκε ένθερμος υποστηρικτής μας εκείνης της προσπάθειας και μας παρείχε βοήθεια για τη διοργάνωση των δράσεων της Aegee-Peiraias.

Έτσι λοιπόν γνώρισα από κοντά έναν οραματιστή για την ασφάλεια, τη συνδεσιμότητα με την αγορά εργασίας και τη διεθνοποίηση του Πανεπιστημίου. Ήταν υπερασπιστής της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, έρευνας και διδασκαλίας.

Το 2003, ο ίδιος πρύτανης κακοποιήθηκε και τώρα με αφορμή τα γεγονότα του πρύτανη του ΟΠΑ, υπήρχε άρθρο για τα γεγονότα του 2003 και πως εκείνος που τον είχε κακοποιήσει έγινε τώρα μεγάλο στέλεχος κόμματος.

Τελικά ποια σχέση έχει η επιτυχία με τον τραμπουκισμό στην ελληνική κοινωνία;

Θέλω να πιστεύω καμία….

Να τα σπάμε 🧨 δεν είναι φυσιολογικό.

Θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας να αγαπάνε ❤️ το εκπαιδευτικό σύστημα.

Το περασμένο καλοκαίρι περπατούσαμε από την παιδική χαρά της παλιάς μας γειτονιάς στη Λυκόβρυση με το 10-χρόνο γιο μου και ένα φιλο του.

Ο γιος μου ρώτησε το φίλο του: μα ποιος κατάστρεψε το σχολείο μας έτσι και έσπασε την πόρτα. Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να γίνει αυτό ;

Ο φίλος του απάντησε. Καλά ρε Λαμπρό που ζεις! Σε ποιον αρέσει το σχολείο! Λογικό είναι κάποια μεγαλύτερα παιδιά να τα σπάνε.

Πήρα λοιπόν την ευκαιρία να μιλήσω στο φίλο του και το γιο μου ότι δεν είναι φυσιολογικό να τα σπάμε και θα πρέπει να αγαπάμε το σχολείο μας. Θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας ότι οποία αντίρρηση ή ένσταση έχουν να την εκφράζουν μέσα από ένα δημιουργικό διάλογο.

Τελικά μιλάμε και μαθαίνουμε στα παιδιά μας να αγαπάνε ❤️ το σχολείο ;

Πιστεύω ότι θα πρέπει να κάνουμε τη διαφορά και να δουλέψουμε πραγματικά να αγαπήσουμε ❤️ και πάλι τα σχολεία μας και τα πανεπιστήμια μας. Είναι υποχρέωση όλων μας! Τα πανεπιστήμια είναι χώροι που εκφραζόμαστε ελεύθερα και είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να βρούμε άλλους τρόπους. Προσωπικά αισθάνομαι πολύ τυχερός και από το σχολείο αλλά και απο το Πανεπιστήμιο που με έμαθαν να το αγαπάω ❤️.

Ελπίζω οι φίλοι μου που θα διαβάσουν αυτό το άρθρο να γράψουν κι εκείνοι για τα θετικά του εκπαιδευτικού μας συστήματος και την αγάπη που πρέπει να του δίνουμε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s